منعميّت و ربوبيّت ، نعمت تربيت و هدايت بندگان را به واسطهء خلق و نصب امام بر بندگان به مدلول آيه شريفه : الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ « 1 » اكمال و اتمام مىفرمايد و اگر مردم از اين نعمت منتفع نشوند و مانع از اشراق شمس هدايت امام گرديدند به وجود و تعيين امام كسى حق اعتراض ندارد چنانچه اگر از بسيارى از نعمتها مردم استفاده نكنند و مانع از ظهور منافع آنها شوند و بلكه سوء استفاده كنند ، اين رفتار مردم سبب اشكال به اصل آفرينش آن نعمتها نمىشود و كسى نبايد بگويد چون مردم انتفاع نمىبرند ، چه فايده دارد و وجود و عدم آنها على السوا است بلكه در اينجا بايد بگويند : چرا با اينكه خداوند فياض فيض‌بخشى نموده و نعمتها را در دسترس مردم گذارده از اين نعمت‌ها انتفاع نمىبرند و چرا كفران نعمت مىنمايند ؟ پاسخ سوّم : اين است كه ما قطع نداريم كه آن حضرت از جميع اولياء و دوستان خود پنهان باشد و در امورى كه مصلحت باشد به توسط آنها و تأييد و ارشاد آنها دخالت ننمايد . پاسخ چهارم : آنچه مسلّم است اين است كه در عصر غيبت ، آن حضرت از نظرها پنهان است و اين به آن معنى نيست كه مردم نيز از آن حضرت پنهان مىباشند بلكه چنانچه از بعضى اخبار استفاده مىشود آن حضرت در ايام حج حاضر مىشود و حج به‌جا مىآورد و اجداد گرامش را زيارت مىكند و با مردم مصاحب و در مجالس حاضر مىشود و از بيچارگان فريادرسى مىنمايد و بيماران را عيادت

--> ( 1 ) - سورهء مائده ، آيهء 3 .